środa, 22.07.2009 : Podróż Drogą Patriarchów do Betlehem – „Dom chleba”, które znajduje się bardzo blisko Jerozolimy. W czasach Jezusa mieszkało tu najwyżej 4 000 ludzi. Obecnie znajduje się na terytorium Autonomii Palestyńskiej. Od starożytności Miasto Narodzenia było miejscem pielgrzymkowym najczęściej odwiedzanym w całej Ziemi Świętej.

Ludzie New Age, którzy oczekują nastania ery pokoju, szczęścia i dobrobytu, wiążą spełnienie się tych tęsknot z globalną przemianą świadomości. Wszyscy, którzy przyjmą tzw. "nowy paradygmat", będą całkowicie odmiennie niż dotychczas postrzegać świat, a w związku z tym i inaczej (lepiej) funkcjonować.

Rodzinne świętowanie

Dni życia rodzinnego w zasadzie podobne są do siebie: dzieci idą do szkoły, rodzice do pracy, później spożywają wspólny posiłek; uczniowie odrabiają lekcje itp. Jednak oprócz codzienności potrzebujemy czegoś odmiennego. Dlatego w ciągu całego roku, w naszym życiu są dni, które różnią się od codzienności, sprawiają one, że na myśl o ich zbliżaniu nasze serca biją radośniej. Są to święta. To właśnie w te dni nabieramy sił do zmagania się z codziennością.

„Na Ziemi zamieszka nowa rasa, nowy gatunek, lud o zbiorowym stanie świadomości na poziomie reprezentowanym przez Jezusa. Wraz z tym procesem nastąpi na Ziemi, prawdziwe Królestwo Boże...”. W słowach tych zawarta jest tęsknota za szczęściem, dobrem, pokojem, czyli tym wszystkim, za czym tęskni ludzkość od chwili wypędzenia z Raju.

Często przeżywamy rozmaite sytuacje, które wywołują w nas niepokój. Świat niesie wiele niebezpieczeństw, ale dodatkowo zawsze boimy się o dzieci. Martwimy się o ich życie, zdrowie, o to czy wytrwają w wierze, czy potrafią wybierać między dobrem a złem, czy będą się uczyć, czy w przyszłości dobrze ułożą sobie życie. Po prostu zależy nam na ich szczęściu. Chcemy aby nasze dzieci żyły w zgodzie z akceptowanymi przez nas ideałami i wartościami. Prawdziwą trwogę wywołuje sama myśl, o tym że może być inaczej i dzieci na przykład wejdą w konflikt z prawem, dopuszczą się haniebnych czynów, czy choćby nie zrealizują przewidzianych dla nich planów. Wtedy już we własnych oczach powiększamy szeregi „przegranych rodziców”, czyli takich, którym nie udało się wychować dzieci według ogólnie przyjętych norm. Sobie przypisujemy całą odpowiedzialność za ich postępowanie.

poniedziałek, 20.07.2009 : Opuszczamy Nazaret, by wyruszyć na górę Tabor. Żeby tam dotrzeć, niemal ją okrążamy. Z daleka wygląda niczym Ślęża, choć raczej niższa od niej. Nie zdobywamy góry pieszo, wjeżdżamy busami po wijących się na zboczach serpentynach. Prawdę mówiąc, nie spodziewam się niczego porywającego. Na górze ma być kościół i to wszystko.

Dla dziecka, które ma kontakt z religią w domu, w kościele, w szkole, wiara jest czymś naturalnym. Osoby, które dziecko uważa za autorytet, mówią o Panu Bogu i świadczą o wierze swoim życiem, więc w naturalny sposób przejmuje ono ich wiarę. Co więcej, dziecko odczuwa wówczas obecność Boga w swoim życiu i umie spontanicznie do Niego się zwracać.

Niezwykły i błogosławiony jest czas pierwszych komunii, bowiem Syn Boży przychodzi do czystych, dziecięcych serc, podarowując im szansę na nowe, lepsze życie. Zatem powinny być do tego spotkania należycie przygotowane, aby mogły ją lepiej wykorzystać. Nadarza się również okazja, aby rodzice pogłębili wiedzę o sakramencie pokuty oraz eucharystii. Chcę zwrócić uwagę na trzy, moim zdaniem, najważniejsze aspekty formacji.

Szczególnie burzliwym okresem w życiu człowieka jest wiek dorastania. Na przestrzeni stosunkowo krótkiego czasu, szybko zachodzą radykalne zmiany fizyczne i psychiczne, które z punktu widzenia wychowawczego wymagają modyfikacji metod postępowania i dużej elastyczności.

Konflikt pokoleń jest nieunikniony. Dotyczy wszystkiego: ubioru, zachowania, no i oczywiście podejścia do życia. Tło nieporozumień jest złożone i wiek dorastania nazywany jest „trudnym wiekiem”. Konflikt pokoleń jest zjawiskiem na tyle powszechnym i trudnym, że zasługuje na uwagę. Spokojne i mądre podejście do napięć i trudności ujawniających się na polu kontaktów dorastających dzieci z rodzicami może przyczynić się do szybkiego i głębokiego osiągania dojrzałości osobowej przez dzieci, a rodzicom pomoże w ukształtowaniu partnerskich relacji ze swymi synami i córkami. Konieczna jest tu jednak zarówno znajomość procesów psychofizycznych dokonujących się w okresie adolescencji, jak również umiejętność postępowania według określonych zasad.

Bardzo ważny jest dobry kontakt rodziców z nauczycielami oraz prawidłowy przepływ informacji na linii szkoła – dziecko – rodzice. Systematyczne kontakty rodzica ze szkołą pozwalają mu śledzić rozwój i postępy dziecka, umożliwiają dokonywanie obiektywnej oceny jego postawy. Bliska współpraca rodziców z nauczycielami jest konieczna po to, żeby dziecko mogło żyć w zintegrowanych systemach wychowawczych, a nie w dwóch odrębnych światach.

Dziecko potrzebuje harmonii, by się rozwijać. Powinno mieć ustabilizowane warunki życia, jasno określone zasady postępowania. Tak zorganizowane życie daje mu poczucie bezpieczeństwa, trwałości, przewidywalności. A to jest niezbędne do jego rozwoju. Często, niestety, są to sprzeczne wymagania. Konfrontacja wymagań szkoły i domu rodzinnego wywołuje wówczas w dziecku poczucie chaosu. Ścisła natomiast współpraca rodziców z wychowawcą umożliwia dostrzeżenie tych problemów i zorganizowanie środowiska sprzyjającego rozwojowi dziecka.