Większość z nas słysząc o tym, że jesteśmy świadkami Pana Jezusa bez wahania powie, że to oznacza ewangelizować, świadczyć, przestrzegać 10 przykazań, chodzić do spowiedzi, czytać Słowo Boże, uczestniczyć w Eucharystii, dążyć do świętości itd.

Kol 3, 1-4 Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. 2 Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. 3 Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. 4 Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.

Czyż mógłbym też nie wspomnieć o << moim >> osobistym Jubileuszu obchodzonym na drogach Ziemi Świętej? Pragnąłem go rozpocząć od Ur chaldejskiego, aby jakby namacalnie przejść śladami Abrahama <<ojca naszej wiary>> (por. Rz 4, 11-16). Musiałem jednak zadowolić się jedynie duchową wędrówką, podczas sugestywnej <<Liturgii Słowa>> celebrowanej 23 lutego w watykanskiej Auli Pawła VI.

ENCYKLIKA CARITAS IN VERITATE OJCA ŚWIĘTEGO BENEDYKTA XVI DO BISKUPÓW PREZBITERÓW I DIAKONÓW DO OSÓB KONSEKROWANYCH DO WIERNYCH ŚWIECKICH I WSZYSTKICH LUDZI DOBREJ WOLI O INTEGRALNYM ROZWOJU LUDZKIM W MIŁOŚCI I PRAWDZIE

Stacja I
Jezus na śmierć skazany

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Ciebie, żeś przez krzyż i mękę swoja świat odkupić raczył.

Nie ma odwrotu. Zaczęło się .... Umieranie. Diabeł zaciera ręce i cieszy się z początku końca. Szydzi z Syna człowieczego ustami ludzi, wydaje wyrok ustami człowieka ; „ukrzyżuj go!, uwolnij Barabasza?!

Ile razy ja wybieram Barabasza?

Świętość nastrojona na jeden ton

"Moi rodzice byli bardziej godni nieba niż ziemi" - pisała św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Dziś te słowa, które Mała Święta czuła już wtedy swoim sercem, stały się rzeczywistością.

Rodzice Świętej właśnie "trafili na ołtarze". Ci zwyczajni małżonkowie, Ludwik i Zelia Martin, 19 października zostali zaliczeni w poczet błogosławionych. Jest to druga para małżeńska w historii Kościoła wyniesiona do chwały ołtarzy. W tym "rankingu par" wyprzedza ich tylko włoskie małżeństwo Alojzego i Marii Beltrame Quattrocchi.

Papieskie Orędzie na Wielki Post 2009

Drodzy bracia i siostry!

Na początku Wielkiego Postu, który jest drogą intensywnego przygotowania duchowego, Liturgia zachęca nas do trzech praktyk pokutnych, bardzo bliskich biblijnej i chrześcijańskiej tradycji - modlitwy, jałmużny i postu - abyśmy jak najlepiej mogli przygotować się do obchodów Świąt Wielkanocy i doświadczyć mocy Boga, który - jak będziemy słuchać podczas Wigilii Paschalnej - "oddala zbrodnie, z przewin obmywa, przywraca niewinność upadłym, a radość smutnym, rozprasza nienawiść, usposabia do zgody i ugina potęgi" (Exultet).

KSIĘGA I Napomnienia ku duchownemu życiu przydatne

ROZDZIAŁ I - O naśladowaniu Chrystusa i wzgardzeniu wszelakiemi marnościami tego świata.

„Albowiem jak najżywiej odczuwam potrzebę dwóch rzeczy w tym życiu, bez których to nędzne życie byłoby dla mnie wprost nie do zniesienia. […] Bez tego dwojga nie mógłbym żyć dobrze; albowiem słowo Boże jest światłością duszy mojej, a Najświętszy Sakrament Twój chlebem żywota. Można by powiedzieć, że są to dwa stoły, postawione z jednej i z drugiej strony skarbnicy Kościoła św.” (Thomas á Kempis, Naśladowanie Chrystusa, IV,11)

„Msza święta składa się jakby z dwóch części, mianowicie z liturgii słowa i z liturgii eucharystycznej, które tak ściśle łączą się ze sobą, że stanowią jeden akt kultu. Albowiem we Mszy świętej zostaje zastawiony zarówno stół słowa, jak i Chrystusowego Ciała, z którego wierni czerpią naukę i pokarm” (OWMR 28; por. KL 56). Tak uczy Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, taka jest też nauka Soboru Watykańskiego II, ale czy w naszej świadomości rzeczywiście te dwa stoły wystarczająco wyraźnie są wyakcentowane? Czy w naszych wspólnotach dowartościowana jest godność słowa Bożego? Czy ambona używana jest zgodnie ze swoim przeznaczeniem? Czy mamy świadomość, że poprzez usta lektora sam Chrystus do nas mówi? Czy uważnie Go słuchamy? Czy dajemy sobie czas na rozważanie Jego słowa? Czy zachowujemy podczas Mszy zalecane chwile ciszy i medytacji? Czy nasze Msze nie są przegadane? Czy z należytą godnością traktujemy naszą lektorską posługę w liturgicznym zgromadzeniu?