a. Wymagający rytm życia wspólnoty

Rytm życia wspólnoty jest wymagający: letnie rekolekcje, całoroczne czwartkowe spotkania, diakonie, nasze niedzielne Eucharystie… Wymagające też były słowa Jacka, lidera wspólnoty, z ostatniego czwartku, z dnia 22 IX ’11:

Homilia z dnia 18.09.2011

a. znaleźć się w zespole

„Na ten dzień czekaliśmy od kilku miesięcy. Na wrocławskim Stadionie Miejskim wystąpił w sobotę George Michael!” To prasowa wiadomość z dnia 17 IX 2011 r., a jej ciąg dalszy brzmi: „Ze słynnym brytyjskim artystą  zagrało dwudziestu siedmiu muzyków Filharmonii Wrocławskiej. Muzycy Orkiestry Symfonicznej Filharmonii tak bardzo chcieli zagrać z artystą, że losowali, kto ma się pojawić w sobotę na scenie”. Nic dziwnego: wziąć udział w czymś wielkim to poczuć, że życie ma sens, że jest po coś. Wygrać los na loterii – i przejść do historii!

Hallelujah – homilia 11 IX 2011 (skrót)

1. Dar

„Podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć się ze swymi sługami” (Mt 18,23). Rozliczyć – ponieważ wcześniej rozdał im dary.

Czy czujemy się obdarowani? Wbrew pozorom, wcale nie jest łatwo zauważyć dar. Jeśli ktoś mieszka w Gdyni – może latami nie zauważać, że mieszka tak blisko  fal i piasku na plaży. Że wystarczy podnieść oczy, aby ujrzeć mewy w powietrzu; że żyje w miejscu wyjątkowym.

Ewangeliczna przypowieść, zwana zwykle, najczęściej „przypowieścią o synu marnotrawnym”, choć inni woleliby ją nazwać przypowieścią o miłosiernym ojcu, a inni dostrzegają kolejnego bohatera tej ewangelicznej sceny, mogliby ją nazwać przypowieścią o zawistnym bracie, a można przecież jeszcze zobaczyć, że mowa tam i o uczcie wspólnej i o napięciach, dramatach kłótni i sporów, i o przebaczeniu. A gdybyśmy tak nazwali tę przypowieść przypowieścią o rodzinie. O rodzinie. Jest tam i ojciec przypominający źródło rodziny w Bogu Ojcu, są i bracia, z których jeden rzeczywiście odszedł w dalekie strony i roztrwonił majątek, a drugi choć przy ojcu trwa, zawistny i jemu przyjdzie w jego domu porozumienie wyciągnięcia ręki.

W kolejnych jesiennych tygodniach naszej niedzielnej Eucharystii koncentrujemy się na tej ofierze, która ma dotyczyć naszego życia. Jest to „walka duchowa”, którą możemy toczyć tylko dlatego, że chrześcijanin jest człowiekiem pełnym mocy: „Dzięki składam Temu, który mnie przyoblekł mocą…” (1 Tm 1,12). „Boże, odnów we mnie moc ducha” (Ps 51).

Głównym celem niedzielnego zgromadzenia chrześcijan jest złożenie Bogu ofiary. Dlaczego? Gdyż w takim samym celu spotykali się pierwsi chrześcijanie, a my przecież nie możemy być od nich różni. W najstarszej pozabiblijnej księdze chrześcijan (napisanej niedługo po roku 50 pierwszego wieku) czytamy słowa z księgi Malachiasza (por.

Pan Jezus bardzo dobitnie uzmysłowił nam realia chrześcijańskiego życia: ?Który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy [?] może stawić czoło temu, który [?] nadciąga przeciw niemu?? (Łk 14, 25n). Być chrześcijaninem oznacza toczyć walkę duchową. O tym trudnym wymaganiu przypomniał niedawno papież Benedykt.

Wielka tajemnica miłości − wzruszenie i wdzięczność

„Czy Apostołowie, którzy uczestniczyli w Ostatniej Wieczerzy, byli świadomi tego, co oznaczały słowa wypowiedziane wówczas przez Chrystusa?” – Jan Paweł II w swojej ostatniej Encyklice Ecclesia de Eucharistia zadaje to pytanie. Natychmiast też udziela zaskakującej odpowiedzi: „Chyba nie”.

Błogosławiony ten ksiądz, który często zadaje sobie pytanie o stan swojej świadomości znaczenia słów Jezusa z Wieczernika. Błogosławiony ten, który zdaje sobie sprawę, że do końca słów Jezusa nie rozumie. Błogosławiony, który dzięki temu stara się o coraz głębsze wejście w Mysterium fidei − w wielką tajemnicę wiary.

1. Kościół grzeszników

Każdy, kto lubi wiadomości telewizyjne, radiowe, gazetowe i internetowe, dobrze wie, że może najciekawszym tematem takich wiadomości są skandale. Korupcja i skandal może dotyczyć polityków. Może zdarzyć się w sferach gospodarczych. Może też być – niestety – wśród duchowieństwa. Może być – czasem o tym słyszymy. I nachodzi nas wtedy tęsknota za chrześcijaństwem bez grzeszników, a zwłaszcza bez grzeszników wśród pasterzy. Czasami to marzenie przybiera taką postać: „Gdyby tak powrócić do pierwotnego Kościoła! Do Kościoła pierwszych chrześcijan!”: „do Kościoła pierwszych chrześcijan, pierwszych uczniów, czyli: bez skandali! bez obłudy! bez grzechu!”.

1. Potrzeba spotkania katolickiego

Od czasu, jak zrobiło się trochę cieplej, na Ostrowie Tumskim koło katedry ciągle widzę szkolne wycieczki. Przychodzą oglądać katedrę, i jak to uczniowie: trochę rozmawiają, trochę się rozglądają, a trochę słuchają tego, co im mówi przewodnik. Ponieważ tylko piąte przez dziesiąte do nich dociera, to myślę, że jedni po powrocie do domu będą wspominać: „Katedra to dwie wspaniałe wieże z nowymi strzelistymi szczytami”. Inni może powiedzą: „Nie, to nieprawda. Katedra to barokowe kaplice, położone wśród zieleni, wśród drzew i kwiatów”. Jeszcze inny może zaprzeczy i powie: „Nic podobnego. Katedra to średniowieczne mury zakrystii przy ulicy brukowanej kamieniami”. Kto ma rację? Każdy po trosze, czyli w gruncie rzeczy nikt, bo brakuje jednego całościowego spojrzenia: powszechnego, uniwersalnego, albo – mówiąc z grecka – brakuje spojrzenia katolickiego, które spogląda na wszystkie elementy naraz i widzi jedną, całościową, piękną, harmonijną budowlę.