Tato mój był marynarzem, wypływał na około półroczne rejsy, albo i dłuższe. Przed ostatnim jego rejsem, tak jak nigdy, zamknęłam się w pokoju, uklękłam do modlitwy i zaczęłam się modlić o jego życie. Sama trochę wystraszyłam się swoją modlitwą, gdyż modliłam się by Bóg nie zabierał jeszcze życia mojemu tacie. Po pewnym czasie okazało się, że mój tato uległ wypadkowi w trakcie tego rejsu. Było wiadomo, że leży w chińskim szpitalu, z połamanymi żebrami i krwiakiem na mózgu. Byliśmy wszyscy zrozpaczeni, był bardzo daleko i nie mieliśmy z nim kontaktu. W tym momencie moje serce ogarnął żal do mojego Boga, któremu tak ufałam. Po krótkim czasie odkryłam jednak, że choć tato uległ wypadkowi to jednak żyje. Zachwycające dla mnie jest to, że nasz Bóg daje nam szansę współpracy, że przy naszym udziale walczy o życie naszych najbliższych i zupełnie obcych ludzi. Choć doświadczamy ogromnych trudności, choć otrzymujemy rany od innych On wciąż jest blisko pomimo, że my tak rzadko to dostrzegamy. Dziś mój tato razem z mamą opiekują się moją córeczką kiedy idę do pracy i są jej ukochanymi dziadkami.

Dziękuję najukochańszej Osobie, dzięki której żyję i mogę się zachwycać światem. Jezusowi Chrystusowi