1. POCZĄTEK NOWEGO ROKU, którym Bóg obdarza ludzkość, jest dla mnie zachętą do złożenia wszystkim, z wielką ufnością i miłością, specjalnych życzeń, aby okres, który mamy przed sobą, obfitował w rzeczywistą sprawiedliwość i pokój. Z jakim nastawieniem należy podchodzić do nowego roku?

Jan Paweł II – Człowiek Modlitwy

„Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem, abyście szli i owoc przynosili”
– słowa Chrystusa z dzisiejszej liturgii (J 15, 16).

Ewangeliczna przypowieść, zwana zwykle, najczęściej „przypowieścią o synu marnotrawnym”, choć inni woleliby ją nazwać przypowieścią o miłosiernym ojcu, a inni dostrzegają kolejnego bohatera tej ewangelicznej sceny, mogliby ją nazwać przypowieścią o zawistnym bracie, a można przecież jeszcze zobaczyć, że mowa tam i o uczcie wspólnej i o napięciach, dramatach kłótni i sporów, i o przebaczeniu. A gdybyśmy tak nazwali tę przypowieść przypowieścią o rodzinie. O rodzinie. Jest tam i ojciec przypominający źródło rodziny w Bogu Ojcu, są i bracia, z których jeden rzeczywiście odszedł w dalekie strony i roztrwonił majątek, a drugi choć przy ojcu trwa, zawistny i jemu przyjdzie w jego domu porozumienie wyciągnięcia ręki.

Jak sprawić, by dziecko nie tylko chciało otrzymywać, ale też obdarowywać prezentami. Czy szukasz sposobów, aby ułatwić Twojemu dziecku spojrzenia poza siebie, poza czubek jego własnego noska?

Ojcem nie jest mężczyzna tylko wtedy, gdy podejmuje inicjatywę powołania nowego życia. Musi kontynuować dawanie życia swemu dziecku dzień po dniu. Gdy da życie ciału, ojciec musi obudzić inteligencję, serce, sumienie dziecka, a to jest długie dzieło. Rola ojca w wychowaniu jest równie ważna jak rola matki. Ojciec ma do spełnienia w rozwoju dziecka specyficzną, niezwykle ważną i trudną funkcję.

Uczenie się w pewnym sensie jest procesem naturalnym, gdyż każdy człowiek wykazuje wewnętrzną potrzebę przyswajania informacji, czyli naturalną ciekawość świata. Wiadomo też, że ta naturalna potrzeba musi być rozwijana i utrwalana i że najlepiej służy temu ciągła stymulacja przez bodźce docierające ze świata zewnętrznego.

Życie człowieka jest procesem realizowania wartości. Wartością jest to, co uruchamia ludzką motywację, wartość to przedmiot godny pożądania, zasługujący na akceptację. Człowiek jako osoba wolna dokonuje wyboru wartości, czyli tego, co uważamy za ważne, cenne dla niego i społeczeństwa, co jest godne wysiłku, poświęcenia, co stanowi cel dążeń ludzkich.

Często przeżywamy rozmaite sytuacje, które wywołują w nas niepokój. Świat niesie wiele niebezpieczeństw, ale dodatkowo zawsze boimy się o dzieci. Martwimy się o ich życie, zdrowie, o to czy wytrwają w wierze, czy potrafią wybierać między dobrem a złem, czy będą się uczyć, czy w przyszłości dobrze ułożą sobie życie. Po prostu zależy nam na ich szczęściu. Chcemy aby nasze dzieci żyły w zgodzie z akceptowanymi przez nas ideałami i wartościami. Prawdziwą trwogę wywołuje sama myśl, o tym że może być inaczej i dzieci na przykład wejdą w konflikt z prawem, dopuszczą się haniebnych czynów, czy choćby nie zrealizują przewidzianych dla nich planów. Wtedy już we własnych oczach powiększamy szeregi „przegranych rodziców”, czyli takich, którym nie udało się wychować dzieci według ogólnie przyjętych norm. Sobie przypisujemy całą odpowiedzialność za ich postępowanie.

Dla dziecka, które ma kontakt z religią w domu, w kościele, w szkole, wiara jest czymś naturalnym. Osoby, które dziecko uważa za autorytet, mówią o Panu Bogu i świadczą o wierze swoim życiem, więc w naturalny sposób przejmuje ono ich wiarę. Co więcej, dziecko odczuwa wówczas obecność Boga w swoim życiu i umie spontanicznie do Niego się zwracać.

Niezwykły i błogosławiony jest czas pierwszych komunii, bowiem Syn Boży przychodzi do czystych, dziecięcych serc, podarowując im szansę na nowe, lepsze życie. Zatem powinny być do tego spotkania należycie przygotowane, aby mogły ją lepiej wykorzystać. Nadarza się również okazja, aby rodzice pogłębili wiedzę o sakramencie pokuty oraz eucharystii. Chcę zwrócić uwagę na trzy, moim zdaniem, najważniejsze aspekty formacji.