Uczenie się w pewnym sensie jest procesem naturalnym, gdyż każdy człowiek wykazuje wewnętrzną potrzebę przyswajania informacji, czyli naturalną ciekawość świata. Wiadomo też, że ta naturalna potrzeba musi być rozwijana i utrwalana i że najlepiej służy temu ciągła stymulacja przez bodźce docierające ze świata zewnętrznego.

Życie człowieka jest procesem realizowania wartości. Wartością jest to, co uruchamia ludzką motywację, wartość to przedmiot godny pożądania, zasługujący na akceptację. Człowiek jako osoba wolna dokonuje wyboru wartości, czyli tego, co uważamy za ważne, cenne dla niego i społeczeństwa, co jest godne wysiłku, poświęcenia, co stanowi cel dążeń ludzkich.

Często przeżywamy rozmaite sytuacje, które wywołują w nas niepokój. Świat niesie wiele niebezpieczeństw, ale dodatkowo zawsze boimy się o dzieci. Martwimy się o ich życie, zdrowie, o to czy wytrwają w wierze, czy potrafią wybierać między dobrem a złem, czy będą się uczyć, czy w przyszłości dobrze ułożą sobie życie. Po prostu zależy nam na ich szczęściu. Chcemy aby nasze dzieci żyły w zgodzie z akceptowanymi przez nas ideałami i wartościami. Prawdziwą trwogę wywołuje sama myśl, o tym że może być inaczej i dzieci na przykład wejdą w konflikt z prawem, dopuszczą się haniebnych czynów, czy choćby nie zrealizują przewidzianych dla nich planów. Wtedy już we własnych oczach powiększamy szeregi „przegranych rodziców”, czyli takich, którym nie udało się wychować dzieci według ogólnie przyjętych norm. Sobie przypisujemy całą odpowiedzialność za ich postępowanie.

Dla dziecka, które ma kontakt z religią w domu, w kościele, w szkole, wiara jest czymś naturalnym. Osoby, które dziecko uważa za autorytet, mówią o Panu Bogu i świadczą o wierze swoim życiem, więc w naturalny sposób przejmuje ono ich wiarę. Co więcej, dziecko odczuwa wówczas obecność Boga w swoim życiu i umie spontanicznie do Niego się zwracać.

Niezwykły i błogosławiony jest czas pierwszych komunii, bowiem Syn Boży przychodzi do czystych, dziecięcych serc, podarowując im szansę na nowe, lepsze życie. Zatem powinny być do tego spotkania należycie przygotowane, aby mogły ją lepiej wykorzystać. Nadarza się również okazja, aby rodzice pogłębili wiedzę o sakramencie pokuty oraz eucharystii. Chcę zwrócić uwagę na trzy, moim zdaniem, najważniejsze aspekty formacji.

Szczególnie burzliwym okresem w życiu człowieka jest wiek dorastania. Na przestrzeni stosunkowo krótkiego czasu, szybko zachodzą radykalne zmiany fizyczne i psychiczne, które z punktu widzenia wychowawczego wymagają modyfikacji metod postępowania i dużej elastyczności.

Konflikt pokoleń jest nieunikniony. Dotyczy wszystkiego: ubioru, zachowania, no i oczywiście podejścia do życia. Tło nieporozumień jest złożone i wiek dorastania nazywany jest „trudnym wiekiem”. Konflikt pokoleń jest zjawiskiem na tyle powszechnym i trudnym, że zasługuje na uwagę. Spokojne i mądre podejście do napięć i trudności ujawniających się na polu kontaktów dorastających dzieci z rodzicami może przyczynić się do szybkiego i głębokiego osiągania dojrzałości osobowej przez dzieci, a rodzicom pomoże w ukształtowaniu partnerskich relacji ze swymi synami i córkami. Konieczna jest tu jednak zarówno znajomość procesów psychofizycznych dokonujących się w okresie adolescencji, jak również umiejętność postępowania według określonych zasad.

Bardzo ważny jest dobry kontakt rodziców z nauczycielami oraz prawidłowy przepływ informacji na linii szkoła – dziecko – rodzice. Systematyczne kontakty rodzica ze szkołą pozwalają mu śledzić rozwój i postępy dziecka, umożliwiają dokonywanie obiektywnej oceny jego postawy. Bliska współpraca rodziców z nauczycielami jest konieczna po to, żeby dziecko mogło żyć w zintegrowanych systemach wychowawczych, a nie w dwóch odrębnych światach.

Dziecko potrzebuje harmonii, by się rozwijać. Powinno mieć ustabilizowane warunki życia, jasno określone zasady postępowania. Tak zorganizowane życie daje mu poczucie bezpieczeństwa, trwałości, przewidywalności. A to jest niezbędne do jego rozwoju. Często, niestety, są to sprzeczne wymagania. Konfrontacja wymagań szkoły i domu rodzinnego wywołuje wówczas w dziecku poczucie chaosu. Ścisła natomiast współpraca rodziców z wychowawcą umożliwia dostrzeżenie tych problemów i zorganizowanie środowiska sprzyjającego rozwojowi dziecka.