O wypadku dowiedziałam się z ust mojego syna przez telefon, który po chwili przekazał lekarzowi. Bo akurat w momencie wypadku przejeżdżał tamtędy lekarz, zatrzymał się, udzielił pierwszej pomocy, wezwał karetkę i powiadomił mnie o wszystkim spokojnie. Tym lekarzem był prof. Godziński, ordynator oddziału, na którym potem leżał mój syn! Trudno o bardziej właściwego człowieka, we właściwym czasie i na właściwym miejscu! Pan profesor znany jest ze swej fachowości, dobrego serca i krótko mówiąc - cieszy się bardzo dobrą sławą!
Początkowo byłam dość spokojna, bo jak wspomniałam nie wyglądało to groźnie. Oczywiście syn pojechał na badania do szpitala. W pewnym momencie jednak - jeszcze zanim stan mojego dziecka tak się pogorszył - ogarnął mnie ogromny lęk i zrozumiałam, że trzeba poprosić o pomoc - o modlitwę. Zanim rozpoczęła sie operacja - za moje dziecko i za nas modliło sie juz bardzo dużo osób.
O tym jak przetrwałam pierwszą noc - już napisałam.
Następnego ranka pojechaliśmy z mężem do szpitala ( ja do tej pory byłam cały czas w domu z dziećmi, a mój mąż wrócił do domu ze szpitala w nocy). Kiedy czekaliśmy pod OIOMem, aż skończy się badanie, znów targał mną niepokój. Wtedy podniosłam głowę  i spojrzałam ponad wejście na OIOM. Wisiał tam duży krzyż. I znów wróciło poczucie Bożej opatrzności. Dziś dziękuję Bogu za ludzi, dzięki którym krzyż ma miejsce w przestrzeni publicznej m. in. w szpitalach. Niejednokrotnie nań spoglądałam, otrzymując umocnienie.
Jednocześnie zaczynało mnie zżerać poczucie winy. Moje dziecko było bez kasku. Przyzwoliłam na to. Gdyby miało kask - pewnie jedynym skutkiem wypadku byłaby złamana noga. Postanowiłam pójść do spowiedzi. I to była bardzo dobra decyzja! Mam nadal świadomość własnej odpowiedzialności, ale z konfesjonału odeszłam wolna od poczucia winy.

Trudno przecenić pokrzepienie jakiego doznawałam klękając potem do modlitwy, mając świadomość jak wiele osób modli się z nami i za nas! A wciąż docierały do  mnie także sygnały z przeróżnych środowisk.
Stan mojego dziecka poprawiał się, a chociaż minęło bezpośrednie zagrożenie życia, lekarze nie pozwalali odetchnąć. Mówili, że jeszcze wiele może się zdarzyć. Wybudzanie szło bardzo powoli. Syna odwiedził ksiądz z Panem Jezusem. I moje dziecko w obliczu tej Obecności zmobilizowało się na tyle, że ucięło sobie pogawędkę z księdzem. Nikomu z nas nie udało się wówczas tego osiągnąć. Po wyjściu księdza mój syn wykonał gest, będący jego pierwszą inicjatywą w tej chorobie - pogłaskał mnie po głowie... Pragnęłam w tych dniach uczestniczyć w Eucharystii, bo wiedziałam, że jest to źródło mojej siły i pokoju serca. Czasem rano budziłam się z lękiem, przytłoczona tym, co się stało. Z kościoła wychodziłam już inna. Miałam jednak wątpliwości, bo zastanawiałam się, czy nie powinnam być w tym czasie przy dziecku. I wtedy różne zdarzenia stały się dla mnie potwierdzeniem, że Pan chce mnie mieć na tych Eucharystiach. Np. w dniu, w którym spieszyłam się ze szpitala, bo chciałam pójść do wspomnianej już spowiedzi, znalazłam się bez biletu na Pl.Dominikańskim. Szukałam sprawnego automatu lub kiosku. Szukałam pod ziemią i na jej powierzchni. :) w końcu znalazłam jedyny czynny automat, stanęłam na końcu długiej kolejki. Wtedy podszedł jakiś mężczyzna i powiedział: "Chcecie państwo bilety? Bo u mnie w pracy rozdają za darmo..." Pewnie, że chciałam!
Pojawiały się też osoby, które zawoziły mnie rano po Eucharystii do szpitala i tak nadrabiałam czas, bynajmniej nie stracony! Wiem, że w tym pierwszym i drugim tygodniu ( choć nie tylko wtedy) niosły mnie modlitwy tych wszystkich ludzi. Były dni, kiedy moje serce wypełniała po prostu radość, czułam się jak znieczulona jakimś środkiem. Ludzie, którzy mnie znają dziwili się: "jaka ty jesteś spokojna!" A ja wiedziałam, że to łaska, że to dar...
Widziałam też ból w twarzach innych i rozumiałam, że Pan Bóg mi ujmuje, a rozdaje innym, tym którzy mają współczujące serca. Dlaczego robił to wszystko? Czy ja jestem jakaś niezwykła? Nie, to On jest niezwykły! Ja zupełnie zwyczajna jestem, z wadami, grzechami i słabościami. Moi bliscy wiedza o tym najlepiej. Myślę, że Pan Bóg robił to wszystko, bo tyle osób wstawiało się za moim synem i za całą naszą rodziną. Ja tylko postanowiłam w pewnym momencie swojego życia zaufać Bogu i staram się o to ze wszystkich sił. A On tak właśnie na te starania odpowiada - dobrocią, miłością, czułością. BO JEST DOBRY!
Moje dziecko stopniowo zdrowiało, choć były w tym procesie niepokojące sytuacje - zawsze wtedy prosiłam o modlitwę i otrzymywałam ją wraz ze wsparciem, za co jestem tak bardzo wdzięczna!
Stopniowo jednak zaczynało brakować mi sił fizycznych. Zmęczenie, przemęczenie zaczynało przybierać postać przygnębienia, braku cierpliwości wobec bliskich. I w tych momentach Pan Bóg też dotykał mnie swoją miłością np. przychodził SMS z zapewnieniem, że ktoś nadal się modli, albo ktoś spotkany na ulicy mówił: "byłem dziś na 7 rano na Mszy i ksiądz dalej modli się za Pani syna". To było jak przytulenia przez Pana.
Nad moim biurkiem wisi kalendarz z cytatami na każdy miesiąc. Słowo na wrzesień to: "Nie lękaj się bo cię wykupiłem. Wezwałem po imieniu tyś mój..." Czytałam to co dzień. Pewnego dnia zadzwoniła do mnie koleżanka ze wspólnoty i mówi: " Modliłam się za Ciebie i mam takie słowo..." I mówi mi dokładnie to słowo i dalej jeszcze...
Dzień przed operacją nogi mojego syna, kiedy siedziałam przeziębiona w domu i z wolna ogarniał mnie niepokój, zadzwonił ktoś do drzwi. Mój znajomy z zeszłorocznych porannych Eucharystii właśnie dowiedział się o wypadku, nie znał naszego adresu, zdobył go w przedszkolu:) i przyszedł cały przejęty. Wysłuchał, zaproponował pomoc, dostrzegł widać, że nadrabiam miną i przed wyjściem... pobłogosławił mnie! Znów przyszło umocnienie.
W całym tym czasie zaznaliśmy ogromnej dobroci od wielu ludzi: ktoś ugotował nam obiad, ktoś zrobił zakupy, inny upiekł ciasto, ktoś obdarował moje chore dziecko, ktoś spędził z nim czas w szpitalu, jak my nie mogliśmy, inni opiekowali się najmłodszym dzieckiem, ktoś podrzucił mnie do szpitala, a ktoś inny ze szpitala:)
Pożyczono nam dwa komplety kul, wózek, obcy lekarze dopytywali się o zdrowie mojego syna. Ktoś zgodził się zastąpić mnie w pracy. Dzień w dzień słyszeliśmy pytanie: w czym możemy wam pomóc? Mamy dług wdzięczności, którego pewnie nigdy nie zdołamy spłacić...
Chcę jeszcze podzielić się tym, w jaki sposób dowiedziałam się, że to prof. Godziński udzielił pierwszej pomocy mojemu synowi.

Dlaczego postanowiłam opisać to wszystko? Jedną z bezpośrednich przyczyn było wczorajsze spotkanie z pewną osobą, która ze łzami współczucia zapytała: