Zawsze byłem blisko ołtarza, gdyż służyłem jako ministrant. Już wtedy kształtowało się moje powołanie poprzez kontakt z franciszkanami, wspólne wyjazdy, spotkania. Ale przyszedł czas buntu, niewierności Bogu. Chyba przeżywał coś takiego prawie każdy. Wtedy wydaje się człowiekowi, że tylko on ma racje i - świadomie czy nie - pakuje się w bagno grzechu. Na szczęście Jezus miał inne zamiary co do mnie. Nie pozwolił, abym gdzieś daleko odszedł. Właśnie wtedy trafiłem do wspólnoty, w której znalazłem to, czego szukałem: przyjaźni, spotkań, miłości i samego Boga. Jednak nie zawsze w naszej wspólnocie działo się dobrze. Było wiele podziałów, dylematów w kwestiach wiary, treści teologicznych czy tradycji. Wzrastałem w tym i przyglądałem się wiedząc, że dalej tak być nie może. Ja sam muszę zdecydować się, po której stronie mam stanąć. Podzieliliśmy się do tego stopnia, że musieliśmy wybierać czy trwać w Kościele Katolickim, czy iść drugim nurtem nowej grupy, która pociągnęła za sobą dużą część naszej wspólnoty. Było wiele za i przeciw. Niektórzy z przyjaciół i znajomych przeszli do nowej grupy. Ja zostałem. Wiedziałem, że nie mogę odejść z Kościoła Katolickiego, bo to chyba nie o to chodzi w chrześcijaństwie, aby zmieniać kościoły jak rękawiczki. Widziałem, że jeszcze coś innego Bóg dla mnie przygotował. To było moje powołanie – do kapłaństwa i życia zakonnego. Wiele zawdzięczam mojej wspólnocie, w której wzrastałem. I choć nie zawsze dobrze się działo i słyszałem negatywne słowa o naszej wspólnocie, to jestem przekonany, że dla mnie i dla jeszcze kilku osób, którzy też byli kiedyś we wspólnocie, a teraz są kapłanami albo są w zakonie, czas, który nam Bóg dał przeżyć w tej grupie, ogromnie przyczynił się do decyzji wstąpienia do zakonu. Pozwolę sobie przypomnieć znaną wielu Wiolettę Adach, która razem ze mną wzrastała we wspólnocie, a teraz od kilku już lat jest w zakonie kontemplacyjnym sióstr kapucynek. Czyż to nie wspaniałe?! Ja zostałem franciszkaninem i jestem z tego niezmiernie szczęśliwy, mimo tego, że wielu odradzało mi takiej decyzji. Zapewne nie było łatwo, gdy ktoś słyszy, że jest w sekciarskiej grupie, że nic dobrego z tej grupy nie będzie, że tylko zwodzi innych, że odciąga od Kościoła, że nie kochają Maryi, że... Ale Bóg ma dla każdego plan, przez który każdy z nas osobiście się uświęca i zmierza do nieba. „A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co ja wam powiedziałem”. (J 14, 26). A Duch święty wieje kędy chce....