Kiedy jechałam na letni obóz JPII POWERTIME?2009 w Murzasichlu koło Zakopanego, byłam ogólnie zmęczona, rozbita przez cały rok szkolny. Właściwie nie chodziłam nawet od pół roku na wspólnotowe spotkania, bo nie miałam czasu przez szkołę głównie. I ten obóz, ten wyjazd do Murzasichla, był dla mnie takim zatrzymaniem się czasu. Zatrzymaniem się w ciągłej gonitwie wszystkiego, co mnie otaczało. Po prostu musiałam wrócić na tory?Najbardziej dotknął mnie na obozie moment pisania własnego świadectwa. Nie zapomnę tej chwili. Bardzo wtedy pomogła mi też Justynka Borowska ? moja animatorka małej grupki (już nie pierwszy raz). Wiele wtedy do mnie dotarło. Wiele sytuacji stanęło przede mną jasno. Wiem, że bez TEGO NA GÓRZE nic takiego by się nie zdarzyło. Wszystko dalej by siedziało we mnie zamknięte na kluczyk.

Poza tym obóz po raz kolejny pomógł mi zobaczyć, że świat nie kończy sie na szkolnym budynku, czterech ścianach własnego pokoju, asfaltowych ulicach otoczonych betonowymi kolosami. Po raz wtóry zobaczyłam, że za barierami miast jest piękno stworzone dla mnie i dla każdego w krajobrazach gór na ten przykład, a Stwórcą jest Bóg, który daje nam je z Miłości.

Malwina Rabenda