Dnia 19.09.2011r. mój syn wracając ze szkoły, ok. godziny 16 został potrącony przez samochód. Jechał rowerem, nie zauważył auta, najprawdopodobniej wtargnął na jezdnię. Nie miał kasku. Początkowo sytuacja wyglądała niegroźnie. 

Mam na imię Emilka. Chciałabym podzielić się doświadczeniem żywego Jezusa w moim życiu. Urodziłam się 24 lata temu. Jestem pierwszym i jedynym dzieckiem  swoich rodziców.

Czyż mógłbym też nie wspomnieć o << moim >> osobistym Jubileuszu obchodzonym na drogach Ziemi Świętej? Pragnąłem go rozpocząć od Ur chaldejskiego, aby jakby namacalnie przejść śladami Abrahama <<ojca naszej wiary>> (por. Rz 4, 11-16). Musiałem jednak zadowolić się jedynie duchową wędrówką, podczas sugestywnej <<Liturgii Słowa>> celebrowanej 23 lutego w watykanskiej Auli Pawła VI.

Szczęść Boże

Witam Wszystkich i gorąco pozdrawiam. Chciałbym podzielić się fajnym świadectwem wiary ku pokrzepieniu serc.

Ostatnio pracuję w szpitalu na ul. Koszarowej. Miałem chwile zwątpienia i załamania. Pytałem Boga po co właściwie ja tu jestem. Wiem że nie Masz Panie wzgledu na osobe, na to co kto robi w życiu, ale dlaczego ja mam w tym szpitalu być. Po co tu jestem. Ta praca uczy pokory jak chyba żadna inna. Wiem że Bóg mnie formuje, ale jeszcze nie wiem po co. Ale do rzeczy.

Ewangelia na niedzielę 16 września to aż trzy przypowieści a wśród nich ta o zagubionej owcy i ta najpiękniejsza o synu marnotrawnym. Co łączy wszystkie trzy? Radość z odnalezienia tego co wydawało się stracone. Właśnie tej niedzieli podczas mszy świętej, w której uczestniczyłem, 66 letnia kobieta została na nowo przyjęta do Kościoła. Ochrzczona przed 66 laty na jakimś etapie swojego życia odeszła z Kościoła. Nie poznałem powodów, dla których odeszła ale razem z innymi tam zgromadzonymi cieszyłem się z jej powrotu i biłem brawo. Napisałem o tym bo nigdy nie byłem świadkiem takiego wydarzenia. Ciągle się słyszy, że ludzie odchodzą z Kościoła a okazuje się, że można wrócić. Może znacie kogoś kto odszedł i warto by go zachęcić?

Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął (Mt 19,49).

Kilka refleksji Mariusza F.

Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął (Mt 19,49). Usłyszałem te słowa odczytane podczas Mszy Świętej 19 sierpnia w katedrze w Kolonii.
Kolonia to bogate niemieckie miasto założone przez Rzymian ok. 50 lat po narodzeniu Chrystusa, liczy sobie ok. miliona mieszkańców. Katedra, w której odprawiano Mszę Świętą, jest ogromna i piękna.

Dziś chciałabym podzielić się krótkim świadectwem.
Wczoraj wróciliśmy z mężem i dwójką naszych dzieci bardzo późno do domu. Wysiedliśmy szybko z samochodu, zabraliśmy wszystkie nasze manele. Położyliśmy dzieci i sami też poszliśmy spać. Rano o godzinie 7.15 dzwonek do drzwi.

To był bardzo trudny rok dla naszej rodziny. Od grudnia mój mąż szuka pracy. Pan dawał oparcie, nadzieję, ale mi powoli brakowało sił i optymizmu, że ta sytuacja ma swój koniec.

Na rekolekcjach mogłam spotkać Pana Jezusa szczególnie podczas Eucharystii. Przychodził poprzez doświadczenie Bożej Miłości. Czułam się Kochanym dzieckiem Bożym i widziałam Tą miłość, jaką obdarzają się członkowie wspólnoty Hallelujah.