Gdy adorujemy Jezusa, wyłączamy umysł, jesteśmy bierni, jakby bezwładni, zupełnie poddani Jemu, Jego inicjatywie. Nie czynię wysiłku, nie myślę o tym, jak zagospodarować czas.

SYNOD BISKUPÓW
XIII ZWYCZAJNE ZGROMADZENIE OGÓLNE
NOWA EWANGELIZACJA DLA PRZEKAZU WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
LINEAMENTA
Watykan 2011

Z przedmowy: «Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem» (Mt 28, 19-20). Tymi słowami Jezus Chrystus, zanim wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Ojca (por. Ef 1, 20), posłał swych uczniów, by głosili Dobrą Nowinę całemu światu.

Krótko przed katechezą dowiedziałem się, że ją powiem, dlatego też będzie krótka. I będą, to bardziej refleksje bożonarodzeniowe, na które warto spojrzeć również z perspektywy przeżywanej w naszej wspólnocie nowenny.

Prorok ma dar widzenia więcej i dalej niż inni. Demaskuje zło, czyta znaki czasu, woła o świętość. Kościół i świat potrzebują proroków, choć, jak zawsze, mało kto chce ich słuchać.

W języku popularnym prorok uchodzi za rodzaj wróżki, która przepowiada przyszłość. To zupełnie nie tak. W Biblii prorocy to ludzie, którzy w imieniu Boga głoszą prawdę. Czynią to za pomocą słów, gestów, życia, często swojej śmierci. Działają nie na podstawie swojej mądrości czy wiedzy, ale z natchnienia Bożego Ducha. Burzą tzw. święty spokój, aby wprowadzić pokój Boży, oparty na prawdzie.

Pan Jezus bardzo dobitnie uzmysłowił nam realia chrześcijańskiego życia: ?Który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy [?] może stawić czoło temu, który [?] nadciąga przeciw niemu?? (Łk 14, 25n). Być chrześcijaninem oznacza toczyć walkę duchową. O tym trudnym wymaganiu przypomniał niedawno papież Benedykt.

Większość z nas słysząc o tym, że jesteśmy świadkami Pana Jezusa bez wahania powie, że to oznacza ewangelizować, świadczyć, przestrzegać 10 przykazań, chodzić do spowiedzi, czytać Słowo Boże, uczestniczyć w Eucharystii, dążyć do świętości itd.

LIST PASTERSKI NA ADWENT 2009 r.

Umiłowany Ludu Boży!

1. Nieszporami przed dzisiejszą niedzielą rozpoczęliśmy w Kościele okres ADWENTU. Jak zwykło się mówić, Adwent to okres radosnego oczekiwania na przyjście Pana. Mówiąc o tym przyjściu, mamy przed sobą potrójną perspektywę.

Na pierwszym planie rozważamy historyczne przyjście Jezusa na tę ziemię. Ludzkość czekała na nie przez długie wieki historii zbawienia. Zapowiadali je prorocy Starego Testamentu, na czele z wielkim Izajaszem. To tęskne oczekiwanie na Mesjasza wyraża się najlepiej w słowach: „Niebiosa, wysączcie z góry rosę! Obłoki, wylejcie z deszczem sprawiedliwość! Niech się otworzy ziemia i wytryśnie zbawienie! I razem wzejdzie sprawiedliwość!” (Iz 45,8). Tymi słowami rozpoczyna się Msza św. wotywna o Najświętszej Maryi Pannie w Adwencie zwana roratami. Idąc za wzorem naszych ojców, będziemy uczestniczyli w tej Mszy św., aby wraz z Maryją czuwać i oczekiwać na przyjście Jej Syna. W czasie Adwentu niejako utożsamiamy się z ludźmi Starego Przymierza, rozważając teksty biblijne odnoszące się do Mesjasza, odczytywane w liturgii słowa, i duchowo przygotowujemy się na przyjście Pana w tajemnicach świąt Bożego Narodzenia.

„Ochrzczony katolik” czy „nowo narodzony chrześcijanin”?

„Trzeba wam się powtórnie narodzić” (J 3,7), „jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego” (J 3,3), „zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego” (J 3,5) – takie oto słowa skierował Pan Jezus do Nikodema, dostojnika żydowskiego (J 3,2).

Kilka dni temu doszedł do mnie biuletyn misji na Syberii, misji, którą mają tam ojcowie klaretyni. Ten biuletyn dlatego mnie szczególnie zaciekawił, bo zawiera nazwiska syberyjskich proboszczów i czcigodnych ojców, a ja ich pamiętam z ławki szkolnej − uczyłem ich... Pamiętam, jak prac nie oddawali w terminie, denerwowałem się na nich. To było kilka lat temu, a teraz przysyłają z Syberii, z Krasnojarskiego kraju biuletyn misji. I dzisiaj chciałem nie tyle mówić, co przeczytać fragmenty świadectwa, które w tym biuletynie są zamieszczone.

„Nazywam się Tatiana Ugajnowa – pisze autorka tego świadectwa – pochodzę z Syberii, urodziłam się w Krasnojarskim Kraju, w bardzo małej wiosce […]. Później wyjechałam do miasta, aby dalej uczyć się. Zobaczywszy świat nie tylko z okna chaty w rodzinnej wiosce, dostrzegłam różnicę między tajgą a tak zwaną cywilizacją. Cywilizacja [Związku Radzieckiego] proponowała ateizm, i to w jego naukowym wydaniu. Świadomie poszłam za jego głosem. Ateizm mówił, że człowiek sam jest twórcą swego szczęścia, że już wszystkich wyprzedziliśmy [cały niekomunistyczny świat], zwyciężyliśmy i że już niedługo będziemy żyli w raju, który nazywa się komunizm”.