«Jawną się stała sprawiedliwość Boża (...) przez wiarę w Jezusa Chrystusa» (Rz 3, 21-22)

Drodzy bracia i siostry!

Każdego roku przy okazji Wielkiego Postu Kościół zachęca nas do szczerego przeanalizowania własnego życia w świetle wskazań Ewangelii. W tym roku pragnę wam przedstawić parę refleksji, dotyczących rozległego zagadnienia sprawiedliwości, obierając za punkt wyjścia słowa św. Pawła: «Jawną się stała sprawiedliwość Boża (...) przez wiarę w Jezusa Chrystusa» (Rz 3, 21-22).

List pasterski Episkopatu Polski
na Niedzielę Świętej Rodziny – 27 grudnia 2009 r.
Siostry i Bracia! Umiłowani w Chrystusie Panu!

W okresie Bożego Narodzenia wszyscy „ludzie dobrej woli” wracają z tęsknotą w duszy do Betlejem. W sercach wierzących narasta zaś pełne zdumienia i wdzięcznościwołanie: „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego nam dał”. Obok tej Miłości objawionej w Jezusie nie można przejść obojętnie. Emocje, jakie w tych dniach ożywają w kolędach i przy dzieleniu się opłatkiem, to za mało. Jezus „opuścił śliczne Niebo a wybrał barłogi” nie po to, by nas wzruszyć, lecz aby nas zbawić. Betlejem to nie sentymentalna historia, ale kluczowy etap walki, jaką Bóg podjął o człowieka. Ewangelie zostały spisane już po zmartwychwstaniu i opisują narodzenie Tego, który dla nas i dla naszego zbawienia został ukrzyżowany, umarł i zmartwychwstał. Betlejem i krzyż idą razem i wzajemnie się wyjaśniają

Często przeżywamy rozmaite sytuacje, które wywołują w nas niepokój. Świat niesie wiele niebezpieczeństw, ale dodatkowo zawsze boimy się o dzieci. Martwimy się o ich życie, zdrowie, o to czy wytrwają w wierze, czy potrafią wybierać między dobrem a złem, czy będą się uczyć, czy w przyszłości dobrze ułożą sobie życie. Po prostu zależy nam na ich szczęściu. Chcemy aby nasze dzieci żyły w zgodzie z akceptowanymi przez nas ideałami i wartościami. Prawdziwą trwogę wywołuje sama myśl, o tym że może być inaczej i dzieci na przykład wejdą w konflikt z prawem, dopuszczą się haniebnych czynów, czy choćby nie zrealizują przewidzianych dla nich planów. Wtedy już we własnych oczach powiększamy szeregi „przegranych rodziców”, czyli takich, którym nie udało się wychować dzieci według ogólnie przyjętych norm. Sobie przypisujemy całą odpowiedzialność za ich postępowanie.